|
دل نوشته های من
|
چسبیدی به دنیا طوری که گویا برای همین دو روز زندگی آفریده شدی.واسه آباد کردن دنیا،خودت رو از پا درمیاری و عمرت رو تموم می کنی.داشتن زندگی مرفه و با آرامش،کامیابی و رسیدن به هر چی که آرزوش رو داری اون قدر برات مهمه که تمام توان و جوونیت رو براش می ذاری.واسه رسیدن به گوشی،لباس،ماشین و جدیدترین مدهای روز،همه چیزت رو از دست می دی حتی... .همه این ها تنها برای این که دو روز دنیا رو خوش باشی.آیا می ارزه؟