| تبليغات | X |
|
دل نوشته های من
|
به یاد دوستانم شمعدانی هایی می کارم که تا ابد سرخ بمانند.گل های محبوس قالی را به باغچه می برم تا هوای سیال را با تک تک گل برگ هایشان حس کنند.
سبزه عشق می پرورانم و مرگ خاطره را تا ابد از ذهنم بیرون می کنم.به یاد دوستانم در ارغوانی غروب٬بر شن های ساحل نقش می زنم.حتی اگر موجی دریا دریا خاطره را با خود ببرد٬من با هزاران نقش دیگر باز خاطره دوستانم را بر ساحل می کشم.
