شاید پسرکی باشه که روی تخته سنگ زندگی مونده و شاید تردید داره.تردید دوباره دل به دریا زدن یا برگشتن.شاید مشغول نگریستن به گذشته خود در دریاچه زندگیه.دلش برای گذشته ها پر زده.برای روزهایی که آروم با پدربزرگ به همین جا میومدن و دقایقی قدم می زدن.

به آینده امیدواره.آینده ای که با دل روشن خودش می تونه اونو بسازه.سازه های ساختمونی شاید خیلی به کار نیان.قلب و دل پاک و زلال مثل آب بیشتر به کار میاد.خستگی روزانه رو با تنهایی که نه بلکه با خدا بودن پر می کنه.اون قدرها خدا رو باور داره که اشک هاش رو برای خدا بریزه.شاید هم اشک ها رو با دریاچه ای به وسعت عشق تقسیم کنه... .