مثل ظرفی که لبریز می شه چون گنجایش اون کمه و مثل بادکنکی که می ترکه زیرا تحمل فشار هوا رو نداره٬آدمای کم ظرفیتی هم پیدا می شن که تاب و تحمل علم٬اطلاعات٬پول٬مقام٬محبوبیت٬شهرت و قدرت رو ندارن.با چهارتا کلمه دچار غرور می شن.چند آگاهی و خبر محرمانه اونا رو از خود راضی می کنه.با چند ریال از خود و بقیه بی خبر می شن.مقام٬اونا رو به خودپسندی و تکبر می کشونه و قدرت٬به ستم و زورگویی سوقشون می ده.

به راستی که آدم موجود عجیبیه.خیلی زود وضعیت قبلی رو از یاد می بره و گرفتار غرور و کبر می شه.اگه انسان خودساخته و تربیت شده نباشه و ناگهان دنیا به او رو بیاره و بخت بستش باز بشه و دستش به جایی برسه٬دیگه کسی رو نمی شناسه.زیر پاش رو نمی بینه.خودش رو می بینه و لذت جویی ها و عیاشی هاش رو.ظرفیت داشتن موهبتی عظیمه.افراد بی ظرفیت و بی جنبه نه توان سپاسگزاری دارن و نه همت٬معرفت و بصیرت مصرف بهینه نعمتا.فکر کن اگه اون دو شاخ تیز گاو روی سر الاغ ها بود چی می شد؟!