سرچهارراه ها٬دم در ایستگاه های مترو٬جلوی اغذیه فروشی ها و... .همه جا هستن.بسته ای فال دستشون می گیرن یا چندتا آدامس و یه مشت خرت و پرت دیگه.فرقی نمی کنه هوا سرد باشه٬اونقدر که نشه سر رو از ترس سوز سردی که از روبرو میاد و اشک به چشم آدم می نشونه بالا گرفت و یا... .مهم اینه که باشن و جلوی رهگذرا و عابرایی مثل من و تو رو بگیرن.به زور یا با التماس و خواهش ازمون بخوان که فال بخریم یا چسب زخم برداریم به همراه چندتا بسته آدامس.تک تک هم جایی نمی رن٬دسته جمعی کار می کنن.در این یه مورد استثنایی هم در کار نیست.جنسیت و سن و سال به هیچ وجه اهمیتی نداره.مهم اینه که بتونن روی پاهاشون بایستن٬راه برن و بتونن جلوی مردم رو بگیرن و بگن:آقا!تو رو به خدا یکی بردار!

قرار بوده دیگه نباشن٬اما هستن و همه هم می دونن که برای خودشون کار نمی کنن.خیلی ها که حوصله داشتن و تا آخرای شب اون طرف خیابون ایستادن و زاغ سیاهشون رو چوب زدن٬دیدن که دنبالشون میان و با وانت یا موتور سوارشون می کنن و جایی می برنشون که باید شب رو بمونن و صبح دوباره راه بیفتن و بیان همون جا تا به مردم گیر بدن.بالاخره یه نفر دلش می سوزه و یه بسته آدامس یا فال حافظ ازشون می خره.خیلی وقتا هم شده همونایی که حوصله برای چوب زدن زاغ سیاهشون داشتن٬دیدن که در فواصل زمانی معین کسی سراغشون میاد و پولی رو که تا اون لحظه دراوردن٬از اونا می گیره و جنس تازه رو به دستشون می ده و می ره.

این هم البته برای خودش شغلیه مثل همه شغل ها.اما نمی دونم چرا هفته پیش که برای تعطیلات بین دو ترم به اهواز رفته بودم٬با دیدن یکی دوتا از این بچه ها در چهارراه نادری٬یاد هم سن و سال هاشون افتادم که در لحظه هایی که اونا دارن جلوی مردم رو می گیرن٬یا نشستن سر کلاس و یا دارن برای رفتن به مدرسه آماده می شن.با یکیشون حرف زدم٬اما باور کن اون قدر ضد و نقیض جواب داد که بالاخره نفهمیدم که درس می خونه یا نه؟!

درس خوندنشون هم البته مهم نیست٬مثل شغلشون.اما یه چیزی هست و اونم اینه که این دستای کوچک و این چهره های معصوم طاقت سرمای آزار دهنده زمستون در این وقت از سال رو ندارن.این که لباساشون مناسب این فصل نیست و زجر می کشن٬اما حاصل زحمتشون می ره تو جیب یه نفر دیگه.کسی که اونا رو می تونه اجیر کنه و راحت از حق تحصیل و... محروم کنه تا سر چهارراه ها و کنار اغذیه فروشی ها جلوی ما رو بگیرن و بگن:آقا!تو رو به خدا یکی بردار!